Als de kleedkamer zou kunnen spreken . . .

In het noorden van Frankrijk, onder de rook van Lille (of Rijsel, zo u wilt) bevind zich het plaatsje Roubaix (of Roubaais, zo u wilt). In die andere tijden was Roubaix een pittoresk dorp. Een dorp met plantjes, perkjes, winkels en mooie Franse huizen. Het dorp laat zich splitsen door een rotonde met ongeveer vijftien afslagen.

Een van de vijftien afslagen leidt naar een wijk, met midden in die wijk een enorm gemeentelijk sportcomplex. Van rugby tot verspringen, van basketbal tot zaalhockey en van voetballen op kunstgras tot voetballen op gravel. Het complex straalt de allure uit van klassieke posters en pamfletten die tegenwoordig weer hip zijn.

Helaas blijft het spreekwoordelijke likje verf al een hele poos uit en is er van enig historische vernieuwbouw op het complex geen sprake. Het verf bladdert, de bosjes groeien steeds verder dicht en de penetrante geur die de gebouwen ontstijgt heeft weinig te maken met sport. Zelfs de geur van zweetsokken is ver te zoeken. Waar de bevolking in de vorige eeuw op het gemeentelijk complex de strijd aan ging met de calorieën en met elkaar, is het grootste gedeelte van het complex nu vaak leeg. Roubaix is verworden tot een grauw stad met veel uiteenlopende culturen. Men spreekt van een verkeerde mentaliteit, van een vervelende samenleving.

_MWF7819

 

_MWF7813

 

_MWF7802

 

_MWF7809

 

Maar eens in het jaar, als de zo’n 200 mannen zich over de meest verschrikkelijke wegen van Noord-Frankrijk begeven, is het Roubaix het middelpunt van de (sport)wereld. De tribune stroomt vol en het gemeentelijk sportpark is het dan het spetterende slot van een epos van stalen rossen, van misvormde stenen en van opstijgend stof. De winnaar schrijft historie en laat zich vereeuwigen op het bord in het clubhuis en in de legendarische kleedkamers. Helden als Louison Bobet, Eddy Merckx en Fabian Cancellara kwamen als eerste over de streep op het gemeentelijk vélodrome. Als de karavaan de stad verlaat en slechts een spoor van zweetgeur en zwerfafval achter laat, wordt Roubaix weer een grauwe immigrantenstad.

TDW

One thought on “Als de kleedkamer zou kunnen spreken . . .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *